شما اینجا هستید   |

    یادداشت‌ها : تالاب نیمه‌جان کیاکلایه در محاصره‌ی بی‌تدبیری و زباله

تالاب کیاکلایه از جمله آب‌بندان‌های مهم شرق گیلان بوده و هست که در حال حاضر مساحت آن به یک سوم وضع اولیه و حدود کمتر از  صد هکتار رسیده است. این تالاب که در گذشته از پهنه‌ی وسیعی برخوردار بود، به‌علت تبدیل شدن به جایگاه دفن زباله، وسعت آن به‌صورت چشمگیری کاهش یافته و سطح تالاب از نخاله و زباله پر شده است.

تالاب نیمه‌جان کیاکلایه در محاصره‌ی بی‌تدبیری و زباله
تالاب نیمه‌جان کیاکلایه در محاصره‌ی بی‌تدبیری و زباله

در حال حاضر نیز فرآیند تخلیه موقت زباله در بخش جنوبی تالاب ادامه دارد و بخش وسیعی از این اکوسیستم آبی تحت تاثیر زباله از گذشته تاکنون، به شدت تخریب شده است. تبدیل بخشی از تالاب به اراضی کشاورزی، تصرف غیرقانونی قسمت‌هایی از تالاب و تغییر کابری آن برای کشت برنج و عدم لایروبی تالاب را از عوامل موثر در کاهش پهنه‌ی این اکوسیستم است که در شرایط فعلی بیشتر پوشش  نی در آن دیده می‌شود .

با توجه به اینکه ارزش اقتصادی هر هکتار تالاب بیست برابر زمین کشاورزی است و براساس نقش گسترده‌ی تالاب در محیط زیست و سیمای اکولوژیک، باید مدیریت این اکوسیستم‌های منحصربه‌فرد مورد توجه بیشتر قرار گیرد.

این تالاب بزرگ که زمانی محل زمستان گذرانی پرندگان مهاجر بود و اکنون قسمت اعظم آن به‌دلیل بی‌توجهی و سهل‌انگاری مدیران شهرستان در ورطه‌ی نابودی قرار گرفته است. موقعیت مکانی فوق‌العاده‌ی آن و نزدیکی به شهر و جاده، موقعیتی را فراهم کرده که حفظ و بقاء اندکِ مساحت باقی مانده‌ی آن نیز می‌تواند بستر بی‌نظیری را جهت جذب گردشگران به خود فراهم آورد.

مدیران شهری لنگرود در سال‌های اخیر، کمبود زمین برای ساخت ادارات، نهادها و اماکن عمومی شهری را از دل این تالاب جبران نموده و همچنان به روند تخریبی خود ادامه می‌دهند. تخلیه‌ی زباله نیز از سوی دیگر، نفس‌های بی‌رمق این اکوسیستم کم‌نظیر را به شماره انداخته است. احداث پارک فجر در دهه‌ی هفتاد، دفن زباله‌ی شهری در دهه‌ی هفتاد، تخصیص زمین برای احداث پروژه‌ی مسکن مهر در دهه‌ی هشتاد بخش قابل توجهی از جان تالاب بی‌نظیر و تاریخی کیاکلایه را طی سه دهه‌ی اخیر گرفته است. در روزهای اخیر هم پروژه‌ی یکپارچه‌سازی دریاچه‌های پارک فجر را شاهد بوده‌ایم که اگر کار کارشناسی دقیق و زیست‌محیطی روی آن انجام نشده باشد می‌تواند موجب تخریب مجدد جان جداشده‌ی تالاب کیاکلایه باشد.

اندک تدبیر در حفظ هرآنچه که وضعیت موجود تالاب باقی مانده می‌تواند مرهمی باشد بر زخم‌های کهنه‌ی این پهنه‌ی آبی! آیا به‌واقع هیچ مکان دیگری برای ساخت ادارات و … در لنگرود وجود ندارد؟ آیا مساله‌ی زباله و دفن آن در تالاب راه حلی جزء وضع موجود ندارد؟ چه کسی این خیانت به مردم لنگرود و نسل‌های آینده  را پاسخ خواهد داد؟

دسته بندی : یادداشت‌ها
به اشتراک بگذارید : | | |